....5 zenuwslopende minuten...



Door jarenlang "een beetje chronisch" mijn klachten te ontkennen en maar wat door gaan.. Durfde ik een nieuwe zwangerschap niet aan. Pas toen ik in december 2014 een revalidatie traject in ging voor chronische pijn knapte ik eindelijk op! In maart 2015 ronde ik het traject af en kon niet geloven dat ik eindelijk geen medicatie meer hoefde te slikken. In maart waren we net verhuisd en waar Peter het eigenlijk wel prima vond dat we samen geen kinderen zouden krijgen, begon het bij hem ineens te kriebelen.

 Nou dit was wel even een dingetje.. Ik keek nog steeds erg op tegen een eventuele zwangerschap en riep bij elke zwangere die zag dat ik er niet aan moest denken! Maar ook heb ik altijd gezegd dat wanneer Peter de wens wel krijgt, gaan we ervoor. Goh! Wat was dit een apart en bijzonder gevoel... Bewust kiezen voor kinderen. Na 'de daad' voelde ik me eigenlijk al heel snel anders en toen ik zo'n drie weken later in de action stond, bedacht ik me geen seconde, ik griste snel een zwangerschapstest mee en lag deze strategisch verborgen in mijn winkelmandje. Bij de kassa aangekomen, je raadt het al.. allemaal bekenden! Ik gooide de aankopen zo nonchalant mogelijk op de band, maakte een praatje en verstopte zo de zwangerschapstest. Wat de medewerker ervan zou denken, boeide me niet. Thuis gekomen liet ik Peter de test zien en wou hem dan ook meteen doen. Wetende dat deze waarschijnlijk niks liet zien. Want zou pas over een week ongesteld moeten worden. Toch deden we hem.. 5 zenuwslopende minuten.. Maar het was meteen duidelijk! Twee dikke strepen!!

We konden ons geluk niet op! Dit was wel heel bijzonder dat onze wens zo snel werd ingewilligd! Zo ontzettend dankbaar dat dit ons gegund was/is. We wilden het onze beide ouders ook meteen vertellen. Want wanneer het eventueel mis zou gaan, zouden we dit verdriet ook met hun willen delen. Mijn schoonouders zouden voor het eerst opa en oma worden, toen we hun dit vertelden kwamen de tranen van geluk en vol ongeloof. Want dit hadden ze niet meer verwacht op hun leeftijd (beide de 70 gepasseerd). Twee weken eerder vertelden we hun dat we de wens hadden en zo konden we twee weken later al vertellen dat het raak was. Dit grote geluk, deed me heel erg doen stil staan bij de mensen die ook de wens hebben maar het helaas niet zo mag zijn. Vreselijk. Dikke knuffel voor alle mama's en papa's die misschien geen kinderen hebben maar die het in hun hart wel zijn!Mijn kladje is vol.. Volgende keer schrijf ik over het wel en wee, alle onzekerheden tijdens mijn zwangerschap van Evan. En natuurlijk hoe we het Luca vertelden.


Liefs, Klaske.